rstruzik.com

Staropolskim “Guten Tag” witam Was na corocznym, w pełni zdezorganizowanym podsumowaniu świeżo odfajkowanej dziewiątej części mijającej dekady. Prawdopodobnie przez wrodzone zamiłowanie do zwalczania wszelkiej sztampowatości (nie wierzyłem, że to słowo znajduje się w słowniku FF) tknęło  mnie by poczekać na odpowiednią, bez wątpienia stosowną ku tej okazji wenę. Jako że rok temu temat zdeflorowałem, chcąc zachować pewną ciągłość tym razem wypadałoby z nim co najmniej pochodzić za rękę..

Wtedy też odgrażałem się szabelką dziadka Teofila i enigmatycznie brzmiącą “niespodzianką”, że “jeszcze zobaczycie i popamiętacie”… a wszystko na cztery dni przed rzuceniem palenia i dwa tygodnie przed najbardziej najdłuższym lotem nowożytnego świata. Na tamtą chwilę wypadem roku okazało się bowiem potrójne szczytowanie zielonym wspomnieniem sowieckiej motoryzacji zgłębianie różnic pomiędzy kiwi w futrze, a kiwi w sklepie.  Odpowiedź: zagadka była podchwytliwa, bo i to i to ma włoski… język włoski.

Tak czy owak znalazłem się w przepięknych okolicznościach przyrody, o czym mniej lub bardziej udanie próbowałem Wam opowiadać w kolejnych relacjach. I choć temat nieco wyświechtany nie sposób go pominąć, gdyż niezmiennie wzbudza uśmiech na ustach i wprowadza umysł w ten wyjątkowy rytm, którego mimo najszczerszych prób nikt nie jest w stanie zagłuszyć (tak, tym objawia się natręctwo). I choć wydawało by się, że lepiej być nie może, to życie zweryfikowało i to założenie. Dzięki tego typu przeżyciom zyskujecie bowiem tę tajemną moc pozwalającą iść pod prąd wszelkich przeciwności, wbrew wszystkim i wszystkiemu – zdolność do bycia sobą.

Krótko mówiąc – minione 365 dni przywodzi na myśl mnóstwo wrażeń. Tych dobrze znanych, ale i zupełnie nowych. Niekiedy dobrych, niekiedy złych.  Zawsze jednak bezcennych. Nadzieję i wiarę na przyszłe dni zestawia z tęsknotą za tym, czego już nam nie będzie dane doświadczyć i za tymi, których śmiechu już nie usłyszymy. Jednakowoż wzmacnia i buduje, pozwala zrobić kolejny krok, rozwiewa złudzenia, poszerza horyzonty i oddziela ziarna od plew.  A zostawiając patos w innych spodniach przyznać po prostu należy, że to kolejny, najlepszy rok życia… Najbardziej pocieszające jednak, że to co najlepsze wciąż przed nami. I z tej właśnie okazji, w dalszej części programu Pan Jerzy Rynkiewicz wykona brawurowo nieśmiertelne “Habry z poligonu”… grając na kocie.

En garde!

Widok z Mt. Victoria na Wellington. Najlepszy punkt widokowy w mieście. Panorama rozpościerała się od przedmieść na południowym krańcu wyspy po północno-wschodnie dzielnice bogaczy… Jakieś 270 stopni.

Zegar słoneczny na Mt. Victoria.

Wellington. Nie pytajcie, bo nie wiem… Erotyka międzygatunkowa kojarzy mi się inaczej.

Wellington. Czasami tęsknię za ta odrobiną polotu.

Fontanna przy kafeterii przywodziła na myśl twórczość Dalego i Gaudiego. W każdym bądź razie biel skłaniała ku południowemu temperamentowi, a woda ku…

…studzeniu go, oczywiście.

Petone, molo. [HDR]

Wellington. Drewniany most nad Jervois Quay.

Poczuć chłód listopada i ostre, zimowe prawie słońce…

…przeplecione z nieokrzesanym księżycem za dnia. Do tego setki, o ile nie tysiące portretów, pierwsze, skromne osiągnięcia studyjne, szkolenia i szczytowania zdobywanie szczytów pasm górskich. Wiele ważniejszych i mniej ważnych epizodów fotograficznych. Krótko mówiąc…

Jest w dechę!!

I jeszcze jedna dygresja… Mówią, że dom to nie miejsce, w którym mieszkasz, a miejsce, w którym Cię rozumieją. To absolutna prawda. Najpiękniejsze bowiem obrazy nie są nic warte, gdy widzisz je samodzielnie i nie możesz się nimi z nikim podzielić.

Na tą chwilę to już wszystko moi Mili…  Do następnego, kiedy to Wujek Radek pewnie pozwoli się wystrzelić z armaty.

3 Responses to “Reinkarnacje 2010…”